อ่านมาจาก http://blog.gootum.com

ลักษณะนิสัย ของคนที่เกิดวันที่ 2 คือ เพื่อนเป็นคนสำคัญ

คนเกิดวันที่ ๒ ของทุกเดือนเป็นคนที่ให้ความสำคัญแก่ เพื่อนมากที่ สุด ไม่ว่าจะคิด จะทำอะไร ก็จะคิดถึงเพื่อนก่อนเสมอและมักจะไปทำ อะไรโดยไม่ปรึกษาเพื่อนเลยทั้ง ๆ ที่ตัวเองเป็นคนฉลาดเฉียบแหลม มองการณ์ไกลเห็นประโยชน์ระยะยาว ไม่ใช่คนโลเลต้องคอยทำตามเพื่อน แต่เป็นคนที่ต้องการ ให้เพื่อน (หรือคนรัก) รับรองว่าสิ่งที่ทำไปนั้นถูกต้องแล้วทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็รู้ว่าทำ ถูกแล้ว แต่ก็อยากให้มีคนมาบอกว่าทำถูกแล้วอยู่ดี

เป็นคนฉลาดสามารถหยิบฉวยประโยชน์จากคำแนะนำหรือข้อ วิพากษ์วิจารณ์ของเพื่อน นำมาประสมประสานให้เกิดผลดีแก่งาน เต็มที่ เวลาทำงานจะคิดแต่เพียงว่า เพื่อนคนใดจะได้ประโยชน์อันใดบ้าง แทนที่จะคิดถึงตัวเองก่อน คนที่มีเพื่อนเกิดวันที่ ๒ จึงมักได้การ เกื้อกูลเป็นอย่างดี โดยปกติแล้วเป็นคนเรียบร้อย อ่อนหวาน ไม่ชอบขัดใจ ใครและ พร้อมที่จะคบหาผู้คน ( เพราะอยากมีเพื่อนมากอยู่แล้ว) แต่มีข้อเสียคือ อารมณ์จะเปลี่ยนแปลงง่าย ใครทำอะไรขัดใจหรือ ความรู้สึกไม่ได้เลยจะเกิดน้อยใจหรือโกรธวู่วามขึ้นมาทันที เมื่อเวลาอารมณ์ดี ก็เคล้าเคลียกันเหมือนแมวเชื่อง ๆ แต่ ถ้าใครทำ ให้ผิดใจก็จะกลายเป็นพยัคฆ์ร้ายขึ้นมาทันที

เพื่อน ๆ ของคนเกิดวันที่ ๒ นี้มักจะพากันห่าง ๆ หรือระวังเมื่ออยู่ใกล้ เพราะกลัวอารมณ์แปรปรวน จุดอ่อนนี้เองที่ทำให้คนเกิด วันที่ ๒ มี เพื่อนน้อยลงกว่าที่ควร ความดีที่ทำให้เพื่อนก็มักลดค่าลง เพราะความ เจ้าอารมณ์ของตัวเองด้วย

สิ่งที่คนเกิดวันที่ ๒ กลัวมากที่สุดคือ ความเหงา ความว้าเหว่ การอยู่ คนเดียวคิดคนเดียว ทำคนเดียว บางทีแม้แต่อยู่ท่ามกลางเพื่อนก็ยัง แอบนึกไปว่า เพื่อนไม่ให้ควาามสนใจ

ถ้าเพื่อนของท่านเกิดวันที่ ๒ ก็อย่าแปลกใจเลย ถ้าเห็นว่าเพื่อนงอน เก่งขี้หึง และบางทีก็เจ้าอารมณ์ เพราะนั่นเป็นเรื่องธรรมดา แต่เขา (หรือเธอ) ก็เป็นเพื่อนที่รักท่านมาก เพราะคนที่เกิดวันที่ ๒ ชอบคบ คนวนเวียนอยู่แต่กับเพื่อนเท่านั้น

ตรงกับผม 90% ครับ ชอบมากๆ (แปลกเหมือนกัน คนเราก็ชอบอะไรที่คนอื่นพูดถึงตัวเอง ฮ่าๆๆ)

ใครที่อยู่ใกล้ตัวผม อยากให้ลองอ่านดูครับ แต่ช่วยบอกผมด้วยว่าตรงหรือไม่ตรง

และหลังจากที่ผมไปอ่านแล้ว ผมก็ไม่ลืมที่จะอ่านของเพื่อนๆ รอบตัวของผมด้วย ไม่ว่าเป็นเพื่อน พ่อ แม่

ดังคำกล่าวของ นักปราชญ์ชาวจีนชื่อ ซุนวู ว่า “รู้เขา รู้เรา รบ ร้อยครั้ง ชนะร้อยครั้ง” ฮ่าๆ

นานๆ จะได้รับ Fwd Mail ดีๆ ลองอ่านดูนะครับ เรื่องนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับ ถังน้ำสองใบ

ชายจีนคนหนึ่งแบกถังน้ำสองใบไว้บนบ่าเพื่อไปตักน้ำที่ริมลำธาร
ถังน้ำใบหนึ่งมีรอยแตก ในขณะที่อีกใบหนึ่งไร้รอยตำหนิ
และสามารถบรรจุน้ำกลับมาได้เต็มถัง…แต่ด้วยระยะทางอันยาวไกล
จากลำธารกลับสู่บ้าน….จึงทำให้น้ำที่อยู่ในถังใบที่มีรอยแตกเหลืออยู่เพียงครึ่งเดียว

เหตุการณ์ทั้งหมดนี้ดำเนินมาเป็นเวลา 2 ปีเต็มที่คนตักน้ำสามารถตักน้ำ
กลับมาบ้านได้หนึ่งถังครึ่ง….ซึ่งแน่นอนว่าถังน้ำใบที่ไม่มีตำหนิจะรู้สึกภาคภูมิใจ
ในผลงานเป็นอย่างยิ่ง …ขณะเดียวกันถังน้ำที่มีรอยแตกก็รู้สึก อับอายต่อความบกพร่องของตัวเอง
มันรู้สึกโศกเศร้ากับการที่มันสามารถทำหน้าที่ได้เพียงครึ่งเดียวของจุดประสงค์ ที่มันถูกสร้างขึ้นมา

หลังจากเวลา 2 ปี… ที่ถังน้ำที่มีรอยแตกมองว่าเป็นความล้มเหลวอันขมขื่น
วันหนึ่งที่ข้างลำธาร มันได้พูดกับคนตักน้ำว่า “ข้ารู้สึกอับอายตัวเองเป็นเพราะ
รอยแตกที่ด้านข้างของตัวข้าที่ทำให้น้ำที่อยู่ข้างในไหลออกมาตลอดเส้นทาง ที่กลับไปยังบ้านของท่าน”

คนตักน้ำตอบว่า “เจ้าเคยสังเกตหรือไม่ว่ามีดอกไม้เบ่งบานอยู่ตลอดเส้นทางในด้านของเจ้า…
แต่กลับไม่มีดอกไม้อยู่เลยในอีกด้านหนึ่งเพราะข้ารู้ว่าเจ้ามีรอยแตกอยู่….

ข้าจึงได้หว่านเมล็ดพันธุ์ดอกไม้ลงข้างทางเดินด้านของเจ้าและทุกวันที่เราเดินกลับ…
เจ้าก็เป็นผู้รดน้ำให้กับเล็ดพันธุ์เหล่านั้น
เป็นเวลา 2 ปี ที่ข้าสามารถที่จะเก็บดอกไม้สวย ๆ เหล่านั้นกลับมาแต่งโต๊ะกินข้าว
ถ้าหากปราศจากเจ้าที่เป็นเจ้าแบบนี้แล้ว..เราก็คงไม่อาจได้รับความสวยงามแบบนี้ได้”

คนเราแต่ละคนย่อมมีข้อบกพร่องที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง…
แต่รอยตำหนิและข้อบกพร่องที่เราแต่ละคนมีนั้น
อาจช่วยทำให้การอยู่ร่วมกันของเราน่าสนใจ และกลายเป็นบำเหน็จรางวัลของชีวิตได้….
สิ่งที่ต้องทำก็เพียงแค่ยอมรับคนแต่ละคนในแบบที่เขาเป็น..
และมองหาสิ่งที่ดีที่สุดในตัวของพวกเขาเหล่านั้นเท่านั้นเอง

บางครั้งตัวเองก็ยังไม่เห็นความดีของตัวเองเลย แต่มันก็จะไม่มีค่าอะไร ถ้าไม่มีใครบอก

ถ้าวันนี้คุณได้เจอความดีที่เขาได้ทำ เดินเข้าไปบอกเขาได้เถอะครับ หากเขายังไม่รู้ เขาก็จะได้รู้ (เหมือนถังน้ำ) แต่หากเขารู้แล้ว เขาก็จะดีใจมากครับ ที่คนเห็นความดีของเขา แม้ว่าบางครั้ง เขาจะทำไปเพื่อไม่ได้หวังผลตอบแทนก็ตาม

คำกลอนของท่านพุทธทาส ภิกขุ

จะหาคนดี 100% คงไม่มีหรอกนะครับ
จะหาคนที่ไม่เคยทำผิดเลย คงไม่มีหรอกนะครับ

ตอนคุณทำดีไม่มีใครชมคุณหรอก แต่คุณอย่าล้มเชียวนะ จะมีคนรีบมาคนกระทืบคุณทันที ฮ่าๆ

บางคนอาจจะคิดว่า ไม่เห็นต้องชมเลย ก็มันเป็นหน้าที่
หน้าที่ ก็คือ สิ่งที่ต้องทำ ต้องปฏิบัติ แต่คนที่ทำหน้าที่ของตัวเอง ก็ต้องการคำชมเหมือนกัน

สิ่งที่คนที่ทำผิดพลาดต้องการมากที่สุด คือ “การให้อภัย”

ลองมาเปลี่ยนทัศนคติกันเถอะ เผื่อโลกนี้จะได้สดใสขึ้น ^_^

ปล.
- ช่วงนี้กำลังหาที่ฝึกงาน
- แม่ส่งทุเรียนกวนมาให้กินด้วย เย่!
- ข้าวเหนียวทุเรียนที่บาร์ใหม่ อร่อยจัง