“เมื่อไหร่จะมีใคร ใครสักคนที่เป็นของเรา เมื่อไหร่จะมีใคร ใครสักคนนะที่รักเรา เท่านี้ที่ต้องการขอเกินไปตรงไหน”

… เสียงเพลงแว่วเข้าหู ฟังแล้วรู้สึกหดหู่ยังไงก็ไม่รู้ …

ใครที่เคยได้ฟังเนื้อหาของเพลงนี้แบบเต็มๆ แล้วละก็ จะรู้ว่าไม่ว่าอยู่ตรงไหน อยู่แห่งไหน จะมีเพื่อนมากสักกี่คนก็เหงาได้ ความเหงามันไม่เข้าใครออกใครนะครับ

บางครั้ง บางเวลา ผมก็ต้องการใคร ใครสักคนที่เข้าใจ และยอมรับผมได้ (เพ้อ…)

คงไม่มีหรอกครับ คนที่ดีขนาดนั้น คนที่ยอมผมขนาดนั้น คนที่เพียบพร้อมสะขนาดนั้น บางครั้งเค้าเข้ามาในชีวิตของผมเข้าใจผม ยอมรับผม แต่ผมกลับรับเค้าไม่ได้อีก ผมเป็นคนเบื่อง่ายครับ

ใครพูดอะไรออกมา ซึ่งสื่อออกมาว่า ผมไม่สำคัญ ขาดมึงไปกูก็อยู่ได้ เรื่องของมึงเดะ อะไรก็แล้วแต่ และยิ่งเป็นคนที่รักมากๆ แคร์มากๆ (เช่น พ่อ แม่ เพื่อน เป็นต้น) ยอมรับว่าบางครั้งก็รู้สึกน้อยใจ เมื่อน้อยใจแล้ว ก็รู้สึกแอบเหงาเหมือนกันครับ รู้สึกว่าตอนนี้ผมนั่งอยู่คนเดียว … ถึงแม้ว่าจะมีคนนั่งอยู่กับผมก็ตาม